هر کاری می گفت انجام می دادم
یهو یکی از در اومد تو ، من نمی شناختمش ، صداش کرد....
پا شد رفت....
من دیگه نمی دونستم چی باید بگم ....
بهش گفتم : کجا داری می ری ؟!من نمی دونم چی باید بگم!!
گفت : هیس !! مگه بهت نگفتم وسط نماز حرف نمی زنن !
منم دیگه هیچی نگفتم ، همینطور ساکت بقیه نمازمو خوندم....
پ.ن: این یه پست قدیمیه و البته دوست داشتنی ترین پست من....
د خب یکی بیاد یه سطل آب روم بریزه....
این چه رازی است که هر سال بهار
با عزای دل ما می آید؟
امروز روز سختی بود، اگر نگویم سخت ترین روز عمرم، سخت ترین روز حیات دانشجویی ام...
چه دشوار است هنگامی که همچون هر روز می خواهی از در دانشگاه پای به خانه ات بگذاری، دستی خشن به سویت بیاید "که پرواز کبوتر ممنوع است"...و آنگاه مجبور شوی همچو کلاغ ها به دور کودکت که به دست وحشی صفتانی گرفتار شده پرواز کنی و جز "غار غار" کردن کاری ازتو برنیاید....
آخ که امروز دل من چقدر تنگ بود....
و آنچه که حسرت مرا دو چندان می کرد و از رنج من می کاهید "کندو" بود ....
رنجم را می کاست چرا که حاصل تلاش بیش از یک ماهه من و دوستانم منتشر می شد و به ثمر می نشست و حسرتم را می افزود از برای فریاد های "کندو کندو" یی که در گلویم خفه و به بغض مبدل می شد....
نمی دانم چه روزی، نمی دانم چگونه، نمی دانم کجا؟
اما می دانم که باید صبر داشته باشم
صبر داشته باش....
باز هم دیدمش و او نبود....
دیدمش و او نبود....
آخر من با تو چه بگوبم؟!
تو چه می فهمی این فاصله چیست؟
تو که همیشه به بندگانت از رگ گردنشان هم نزدیکتر بوده ای....
قلم ها را شکستند
و هر قلم چندین تکه شد
و هر تکه خود قلمی
حال عده بیشتری می نویسند
حاکمیت تمام حکومت های دیکتاتور به بی عدالتی می انجامد، از جمله حکومت خدا بر جهانیان....
پی نوشت بی ربط: میشکنمآینهروتادوبارهنخوادازگذشتههاحرفبزنهآینهمیشکنههزارتیکهمیشهامابازتوهرتیکهاشعکسمنه....
خدایا شکرت!
به خودت قسم تیکه نمی اندازم ها، جدی میگم....
پ.ن: این پست سیاسی نیست